پروردگارا !

  خانه ای به شکوه خانه ات نیست !

     سرایی به وسعت خانه ات نیست !

        کلبه ای به حمیت اهل خانه ات نیست !

             ماهی به درخشندگی خانه ات نیست !

                   و دریایی به آرامش خانه ات نیست !

                                         

               آفریدگارا !

                       کلبه ای به کوچکی دلم نبود ،

                           خانه ای به نازکی دلم نبود ،

                                غریبی به غریبی دلم نبود.

 

 بارالــهــا !

 آنگاه که خدای من شدی، آن گاه که خدای خانه ام شدی، صدای مهربانیت را از نغمه های دلنشین مادرم و از ترانه استوار و دلیر پدرم شنیدم ، پهنای آغوش   گرمت را درون کلبه ای یافتم که آن را خانه می نامند و در آن خانه قلبم جایگاهت و خانه روحم هدیه رحمتت شد!!!                              

خداوندا..

   نمی دانی چه زیباست خانه ای که سریر و جایگاه تو باشد و دستان خداوندگاری در آن خانه دستت را بگیرند نه آغشته با ما که مملو از عشق ومهر تو باشند .

       خداوندم !

             چه بسیار خانه هایی که وسعت خانه ات را ندارند..

                چه بسیار خانه هایی که عظمت و نورانیت خانه ات را  ندارند.

                    ولیکن در گرو مهربانی ات، راه خانه ات پیمودند.

 

              آفریدگارا !

                  نیاز بودم و تو را پرستیدم و دلنواز شدم،

                       ستایشت کردم و بی کران شدم..

                              آنگاه که خدایِ من..خدای خانه ام شدی...